George Clooney stapte in zijn nieuwe Citroën C5, klaar om op weg te gaan naar zijn favoriete koffietent. Hij had echt zin in zo’n lekker bakkie espresso. Ja, espresso, wat anders? Maar er zat hem iets dwars. Bezorgd bekeek hij zichzelf in de binnenspiegel.

Ah, gelukkig. Niemand kan zien dat ik een kunstgebit heb.

Het zat goed vastgeplakt; die kleefpasta werkte echt fantastisch! De harde koeken bij de koffietent zouden geen probleem zijn deze keer. Toch moest hij de uitbaters van het etablissement eens vragen of ze ook iets anders serveerden bij de koffie. Voor de variatie. Misschien hadden ze wel van die cakejes. Die in dat papiertje met zo’n koninklijk sprookjespersoon er op, wat was het ook al weer? Een koning misschien? Nee, nee, een prins, dat was het. Zonder kruimels. Lekker.

Waar zouden de gesprekken bij de koffie vandaag over gaan? Iets interessants graag, alstublieft. Hij was Jan Smits kledinglijngebazel zo langzamerhand flink zat, eerlijk gezegd. Het jong had zich beter bij zijn muziek kunnen houden. Of misschien dat niet eens… Hopend dat hij straks geen Volendamse palingdelegatie tegen het lijf zou lopen, liet George de gedachte voor wat het was, en draaide het contact om.

Wonderbaarlijk toch, hoe de wegen niet langer verstopt zijn en het Hollandse vlakke poldergraslandschap vervangen wordt door een spectaculair berg-en-dalgebeuren zodra je een nieuwe auto hebt. Terwijl hij zijn bolide vlot door de talloze haarspeldbochten manoeuvreerde, gaf George zijn zintuigen flink de kost en dacht terug aan hoe hij gepoogd had aan zijn buurman uit te leggen hoe een nieuwe auto werkelijk levensveranderend kon zijn. Maar buur wilde het liever niet horen.

“Ik ben nu even niet in de juiste financiële situatie om aan een nieuwe auto te denken. Je weet hoe het is, met die crisis en zo…”

George onderbrak hem: “Maar Freek, dat –”

“Freek-Willem…”

“– is toch simpel, je kan tegenwoordig heel makkelijk een lening krijgen. Echt heel makkelijk. En je houdt er vast ook nog iets van over, misschien voor een leuk truitje voor je vrouw?”

“Tja, nou… ik weet niet…”

“Ah joh, ik zeg: doen!”

Ik zeg: doen! Het nieuwe devies! Het beviel George wel. Hij had een aantal andere bekende mensen het al horen zeggen, mensen waarvan hij nou ook weer niet echt wist hoe ze bekend waren geworden, nu hij er zo over nadacht. Maar dat gaf niet, niet iedereen kan een fantastisch acteur zijn, vanzelf. Ze zouden wel bekend zijn met een goede reden. En wat is bekendheid nou helemaal, allemaal een kwestie van opinie, toch?

Tjonge, wat een topauto. Nog even en hij zou ZAP!